شبیه روح سبز درختان در تن افکار عاشقانه ام می پیچی و باغ حسّ مرا به آبی عمیق آسمان می بری .

مثل ابری که چون پرنده هر گز نمی خوابد در من پدیدار می شوی و مثل آسمان پائیزی قلبم را از هوائی به هوائی دیگر روانه می کنی .

دلم می خواهد یکی از آن ابرهای صورتی را بگیرم، تو را درآن بپیچمُ به دست نسیم بسپارم تا برای گل های تشنه ام باران های تازه بیاوری و از دریاها سایه های خیسُ خنک بچینی برای واژه های تب دارم .

آسمان پائین می آید و در اعجاز غروب خورشید پرده های ابر به آرامی گشوده می شوند و تو چون ماهی تنها بر اریکۀ شب هایم تکیه می زنی و ستارۀ چشمانت که چون شبنم بر گل های بهشت می درخشد روح مرا چراغانی می کند و اشک من آتش می گیرد .

به تو می اندیشم و تو چون نیلوفر بر آب های گرمُ آرام رگ هایم شکوفا می شوی ، مرا از هیاهوی دنیا می گیریُ به خلوت رؤیا می سپاری .

در طوفان لحظه ها دلم آرام می گیرد وقتی می دانم تو چون خورشید پشت ابرها منتظری و مثل دختر خندان رنگین کمان زندگانی را به لطافت می کشی و فردا را رنگ می زنی.

 هر گز از آسمان تو خسته نمی شوم ، تو پر از خاطرات خورشیدُ ماهی . همیشه کسی جائی در من آسمان را می خواند !  آن جا که جز زیبائی چیزی مرا اجاطه نمی کند !